TV vermaak

Hilarisch moet het zijn. Ik zie het ook zo voor me. Twee dartboards naast elkaar. Links eentje met de kabelfrequenties, daarnaast eentje met een jaarkalender.
De hele afdeling gooit achter elkaar pijlen in het linkerbord, om te bepalen welke TV zender waar terecht komt. Als laatste gooit het afdelingshoofd een pijl in het rechterbord om de datum van invoering te bepalen.
Dan, onder het genot van een paar biertjes, een briefje schrijven waarin de “noodzaak” van de herindeling van de zenders uiteen wordt gezet. Wegsturen, en giechelend met de armen over elkaar gaan zitten om mee te luisteren met de gefrustreerde telefoontjes bij de helpdesk.
Kostelijk! En een goede zaak, want humor op het werk is erg belangrijk. Niet voor niets gaat 97% van de Nederlanders dagelijks met plezier aan de slag.
Maar toch, beste medewerkers van Casema, wil ik u vragen een andere vorm van vermaak te zoeken. De programmeerknoppen van de televisie, videorecorder, DVD-recorder en tweede televisie beginnen namelijk ernstige sporen van slijtage te vertonen.
Ik dank u hartelijk voor uw begrip.

Ondanks knettergek

Ik heb het altijd een interessante uitspraak gevonden. “Ondanks jezelf” ergens om lachen. Het herbergt een wat ongemakkelijke tegenstrijdigheid, en dat is natuurlijk ook precies wat ermee bedoeld wordt. Omdat ik niet zo tegenstrijdig in elkaar zit heeft het lang geduurd voordat het me overkwam, maar vandaag was het dan toch zo ver.
Voordat ik dat toelicht ga ik me eerst even bij voorbaat verdedigen. Ik vind de heer Wilders namelijk een enorme opportunistische blaaskaak, die vanuit een uit piepschuim opgetrokken oprechtheid allerlei kromme redeneringen met dito argumenten recht(s) probeert te praten.
Maar ik kom er toch niet onderuit: toen ik tussen de in het parlement gebruikelijke taalkundige hoogdraverij een kamervraag tegenkwam die letterlijk luidde “Zo ja, bent u knettergek geworden?”, moest ik toch even lachen. Ondanks mezelf, ja.

Stokje

Lezers van deze weblog weten dat ikzelf een trouw lezer ben van het AD, getuige de verwijzingen naar hun site die ik vaak in deze stek verwerk. De reden ligt voor de hand: ik vind het een goede krant.
Gisteren sloeg me echter even de schrik om het hart. Men had namelijk een artikeltje op de site gezet waarin stond dat de auteursrechtengestapo kopieerheffing op USB-sticks wil gaan invoeren. Dat is onzin, dacht ik meteen, want die kaartjes worden vooral gebruikt voor eigen foto's en filmpjes. Hier zijn dus geen auteursrechten in het geding.
Dat was toevallig ook létterlijk wat de Consumentenbond erover zei. Dat zit wel snor, dacht ik dus, daar steekt Ernstje wel een stokje voor.
Totdat ik zag dat in het lijstje multimedia-artikelen deze er direct boven stond. Niet alleen meldt het artikel dat Samsung met een geheugenchip van 8 GB komt, maar ook dat daar ongeveer 2.000 liedjes op passen. U snapt het, ik heb vannacht nauwelijks kunnen slapen van de spanning.
Vanochtend zie ik echter dat onze minister van Justitie gelukkig een andere krant leest: “Geen kopieerheffing op usb-sticks,” luidde de kop. Ik zal de Telegraaf zo even een bedankje sturen.

Voorstel

Huisartsen moeten vrouwen die voor een abortus komen eerst gaan voorstellen het kind te baren en dan af te staan, lees ik in het AD. Vrij geïnterpreteerd luidt de reactie van ongeveer tweederde van de huisartsen ongeveer als volgt: “zijn ze nou helemaal van de ratten besnuffeld?”
En daar ben ik heel blij mee. Ik dacht, vrij geïnterpreteerd, namelijk al precies hetzelfde. Nu de dokter het ook zegt weet ik echter zeker dat ik met een gerust hart bij mijn mening kan blijven.
Want laten we even wel wezen, dit is natuurlijk een krankzinnig politiek compromisgedrocht. Ik ben zelf een dik halfjaar geleden, zeer gewenst, vader geworden en het is zonder twijfel de meest ingrijpende (emotionele) gebeurtenis van mijn leven geweest. Kun je nagaan hoe dat voor de moeder is. En moederschap is iets dat je niet met je kind afstaat; dat blijft je leven lang bij je.
Hoewel het voorstel dus te krankjorem is om op papier te zetten ben ik toch blij dat de ChristenUnie het gedaan heeft. Ik heb van de laatste drie stukjes namelijk ongeveer tweederde aan ze te danken. U kunt dus wel zeggen dat ik me gezegend voel.

Beschermd

Te vuur en te zwaard werden ze verdedigd. De beide staatssecretarissen met twee paspoorten, door hun fractie. En zo hoort dat natuurlijk ook.
De vijand was meneer Wilders, die volgens de fractie heel vervelend bezig was.
Toen ik vandaag de krant van de mat plukte begreep ik echter ineens dat die vijand ook in bescherming genomen had moeten worden. En wel door de Partij voor de Dieren. Als u dat niet begrijpt moet u hier maar even kijken. Zegt u nou zelf: van die soort kunnen er toch echt niet veel rondlopen.